به مناسبت 56 سالگرد شهادت مظلومانه شهيد نواب صفوي
         و ياران باوفايش: طهماسبي، برادران واحدي و ذوالقدر

پیـــــرو شـــــرع نبــــیّ مصطفـــــیٰ نوّاب بــود

رهـــــــرو راه علــــیّ مـــرتضـــــی نوّاب بــود

در ره احقـــــاق حـــــق مانند زهـــــرا مــادرش

آن که می‌کوشیــد هر صبح و مســـــا نوّاب بــود

مجتبــــیٰ نامی که در اخلاق و رفتــــار حســــن

بود او را خلق و خـوی از مجتبـــــیٰ نوّاب بــود

از حسیــــن‌ابن علـــــی درس فـــــداکاری گرفت

در طــــــریق «کُلُّ اَرْضٍ کَرْبَـــــلا» نوّاب بــود

در عبادت پیـــــــرو مولا علـــــیّ‌ابن الحسیـــــن

هـــر سحــــر گـــــرم مناجات و دعـا نوّاب بــود

دست از جـــــان شست امّـا دست بر ظالــــم نداد

خصــــم ظالم یــــار مظلـــوم از وفــا نوّاب بــود

از پــــی آســـــایش مــــا و تـو آســـــایش نداشت

آن که دارد تا قیـــــامت حــــق به مـا نوّاب بــود

معنی و مصــــداق «قالو رَبَّنا الله» در جـــــهان

استقــــامت را بیــــان ســــر تـا به پا نوّاب بــود

در شب ظلمت چــــراغــی کو درخشید و برفت

لیک نورش مـــــاند و مــــاند سال‌ها نوّاب بــود

شد شهیـــــد از جـور دشمــــن او به راه انقلاب

داشت آن کـــــو آرزو ایــن روز را نوّاب بــود

جــــای او خالی‌ست در بیــن سلحشـــــوران ما

بـــــود اگر امروز نـــور جبــــهه‌ها نوّاب بــود

بر وی و یــــاران او هــــر دم هـــزاران آفرین

آن کـه بــودش یــــاورانی بـــاوفــــا نوّاب بــود

ای «شکوهی» باش در راه خمینی روز و شب

با عمــــل این راه را چـــون رَه‌گشا نوّاب بــود

اي راويــــــــــــه روايت عشــــــق

هر جاست زِتـــو حكايت عشـــــــق

اي آينــه رضــــــــــا و تسليــــــــم

دادي تو نشــــــان نهايت عشــــــق

با حمـــــد خـــــدا به هــــر مصيبت

كردي همــــــه جا حمايت عشــــــق

در كوفـــــه و كربــــلا و در شــــام

شــــد از تو عيـان ولايت عشــــــق

يك بانـــــو و ايـــن همـــــه فضيلت

اين نيست مگــــر عنايت عشــــــق

تو «زِيْنِ اَبيّ» و چون حسين است

از تـــو همـــه جا روايت عشــــــق

مصــــــــداق «بَلاءُ لِلــــــوِلائـــي»

تو آينــــــــه علـــــــــي نمايـــــــي

اسوه‌ی صبــــــــر و شهـامت زینب است

مظهـــر عـــــــــزّ و کرامت زینب است

بعد زهـــــــــرا عصمت کبــــــراست او

راستی آئینــــــــــه‌ی زهــــــــــراست او

چون که انشــــــــاء خطبه‌ای جانانه کرد

کوفه را بر کوفیــــــــان غمخــــانه کرد

چون زبـــــــــان بگشـــــود بر افشاگری

کرد کـــــار ذوالفقــــــــار حیـــــــــدری

محشـــــــــری در کوفـــــه گویا شد پدید

«اُسکُتــــــــوا» فرمود و اعجـــاز آفرید

بیتـــــــی از دیوان عاشـــــــــورا سرود

گر نبــــــود او حرف از این دیوان نبود

تا قیـــــــــامت بــاز باشـــــــد این کتاب

عارفـــــان زین چشمـــــه می‌نوشند آب

جـــاری از آن تا ابد این کوثــــــر است

نی عجب چون کوثر او را مـــادر است

یاد صفّیـــــــــن و علـــــی را زنده کرد

قاسطیــــــــن را تا ابد شرمنـــــــده کرد

شمع‌آسا گر چه عمــــــری ســــوخت او

راه عـــــزّت را بـــه مــــــا آمـوخت او

کربلا از سعــــــی زینب زنــــــده است

مکتب او تــــا ابـــــــد پاینـــــــــده است

زینب ای بانــــــــوی عـزّت آفــــــــرین

از خــــــــدا بر تـــو درود و آفـــــــرین

تا که باشــــــــد نام روز و روزگــــــار

تو بـــــه هـــــــر آزاده‌‌ای آمـــــــوزگار

«مـــــا رَأیت اِلاّ جَمیــــــــلاً» بـر لبت

عارفـــــــــان مبهوت و مات از مکتبت

گر خـــــدای صبــــر خوانندت رواست

این چنیــن صبــــــری فقط کار خداست

از صلات و صبــــــر یـــاری خواستی

زان پی احیــــــای حـــــق برخـــــاستی

در شب شــــــام غریبـــــــان در نمـــاز

داشتــــــی با دوست چــــون راز و نیاز

بردی از کـرّوبیـــــان صبـــر و شکیب

ذکـــــــرشان بود آیــه‌ی «اَمَّــن یُجِیب»

بر شهیـــــدانت فلک خـــون می‌گریست

آری این جا جـای هیچ اعجـــــاب نیست

جملــــــــه بنوشتنـــد خوش با خطّ خون

معنـــی «اِنّــــا اِلَیـــــــهِ راجِعـــــــوُن»

بهتـر از این آیـــــه را تفسیــــــر نیست

عشق را خوشتر از این تصویــر نیست

عقل حیــــران تا ابد زین ماجـــــراست

هم اگــــر راه جنــون گیـــــرد رواست

شد «شکوهی» چون قلم در پیچ و تاب

تا رقـــــم زد نقطـــــه‌ای از ایــن کتاب

تا نسـازد مهــــــدی زهـــــــرا قیـــــام

خوانــــدن این فصــــــل مانـــد ناتمـام

شد روان پور حســــن از خیمـــــــــه‌گاه

وَز جمـــــالش خیره چشــــم مهر و ماه

از لب خشکـــــــــش روان آب حیـــــات

وَز قـــــــــد رعنـــاش سرو استاده مات

خواست از نو عشــق را معنــــــــا کنــد

پــــــــــــرده از اســـــــــرار اِلاّ وا کنــــد

شــد شتـــــــــابان در بر سلطان عشــق

کای عمـــــــــو ای ساقی مستان عشـق

همرهـــــــان رفتند و من جـــــا مانده‌ام

از دیـــــــــار و یـــــــــار تنهـــا مانده‌ام

ای عمــــــوجــــــــــان اذن میدانـم بــده

خوب‌تر از آن چــــــه می‌دانــــــم بـــده

ای عمــــــوجــــان دست مـن بر دامنت

اذن دِه گــــــر لطـف باشـــــــد بــا منت

چون حســــــینش تشنـــــه دیـــدار دیـد

تشنــــــــه دیـــــــدار روی یـــــــار دیـد

پس زِگفـتــــــار بـــرادر یــــــاد کــــــرد

اذن میــــــدان داد و او را شـــــــاد کرد

عشـق داور شد به قاســـــم رهنمــــون

ذکـــر او «إِنَّـــــا إِلَیْــــــهِ رَاجِـعُـــــون»

مرگ چون شیــــرین‌ترش از شهـد بود

بر مـــــــراد خویشتـــــن همّت نمــــــود

پیــرهن جای کفـــــن پوشیــــــد و رفت

جـــــان خود را روی تن پوشید و رفت

رفت و با لشکــــر سخـــــــن آغاز کرد

پـــــرده از اســـرار، قــــــدری باز کرد

گفت این مـــــولا که مهمـــــان شماست

این حسین است و عزیز مصطفــیٰ‌ست

بر جوانـــــــــان بهشتی ســـــرور است

زیب دامــــــان بتـــــول اطهـــــــر است

با چه جـــــرمی ای گـروه بی‌اصـــــول

بـر ســــر جنگیــــــد با آل رســـــــــول

نیست چون نامحــرمان را گوش بـــاز

پند نشنیـــــــدند قـــــــوم حیلـــه‌ســـــاز

چون نبودش چاره قاســــــم را زِجنگ

تاخت بر آن فرقــــــــــه بی‌نــام و ننگ

همچـو حیــــــدر تاخت بر قلب سپـــــاه

ساخت روز خصـــــــــم را شـــام سیـاه

هر طرف جاری زِتیغش جوی خـــــون

شد علمــــــدار و علــــــم‌ها ســـرنگون

تشـنـــــگی او را در آذر می‌گــــــداخت

شــــــوق جـــانـانش زِیکسو می‌نواخت

عاقبت از کینـــــــــه قـــــــوم عنـــــــود

تیـــــــغ کین بر فــــــرق او آمـــد فرود

من نمی‌گویم چــه کرد آن تیـــــغ کیـــن

لیک گویـم مـــــــاه آمــــــد بر زمیـــــن

نالــــــــه‌های واعمــــــــو از دل کشیـــد

در دم آخــــــــر امیـــــــدش را بــدیـــــد

من نمی‌گویم چـــــه شـــد با پیکـــــرش

وَز ســم اسبــــان چـــه آمــــد بر سرش

گشت پـرپـر نــوگـــــل بــــاغ حــســــــن

شد جنـــــان بر مجتبــــــیٰ بیت‌الحــــزن

دیده بست او پیش چشمــــــان حسیــــن

سوخت زین غـــــم جسم و جان عالمین

تــــا ابــــــد اســـــــــلام را داد آبــــــــرو

مرحبــــــا بر عشــــــق و بر ایمــــان او

ای «شکوهی» سوخت جان‌ها زین عزا

اجـــــر تـــــو با مجتبــــــیٰ روز جــــــزا

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

پر روي دست باب بـــرده خـوابش

يا كــــرده ســــوز تشنگي بي‌تابش

يا حرملــــه از تيــــر كين داد آبش

يا خــــواهش آبش دگـر از سر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

كودك مــــگر چقـــــدر مي‌خورد آب

در كربــــــلا يـــا آب بــــــوده ناياب

زهراست تا به حشـر در تب و تاب

زين غــــم مكـدّر ساقي كوثــــر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

يا گريـــــه كــــن بـابـا و يا تكلّــــــم

يـا نالــــــه يا اشـــــاره يا تبسّــــــم

كردي چرا تو دست و پاي خود گُم

يا جاي آب از خــون گلويت تَر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

ديــــگر زِگهــــــواره صــــدا نيــايـد

زان بلبـــــل بــــــي‌دل نــــوا نيــايـد

جـــــز نالــــــه وا اصغـــــــرا نيـايد

رباب ديگـر بي علــــي اصغـــر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

چون برد اصغــــر را پدر زِميـــدان

با خجلت و با حسرت و با افغــــان

آهستــــه زد صدا بيـــا خواهــرجان

بيـن غنچـــه نشكفتـــه‌ام پـر پـر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

بر پاي شــــد محشــــر دگـر دوباره

خالــي زِاصغـــــر مانـــــده گاهواره

از هوش رفتــه بود شيـــرخــــواره

رباب را هم نيـــز هوش از سَر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

چون باغبان گُل را به گِل نهان كرد

رقيّـــــه از اين ماجــرا فَغــــان كرد

رباب را شايــــد خبـــــر از آن كرد

باور كنــــد تا بي علـــي اصغـر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

از خــــون آن كودك كنـــــار دريــــا

مظلـــومي بابش دگـــر شــد امضاء

مخور غم از نامه «شكوهي» فردا

نامـــش تـــو را تا زينت دفتـــر شد

گل پيش چشــم باغبــان پـر پـر شد

راحت رباب از غصّــــه اصغــر شد

از حـــرم آمد بــرون قافلـــه ســالار عشـــق

عاشق جانان حسين سرور و سـردار عشـــق

همسفــــرش كودكـــي فســــرده از تشنـــگي

بود عيــان كـــو بــود تشنــه ديـــدار عشـــق

گرچه بُد او شيـرخـوار همّت مردانــه داشت

باخبـر از اين حديث هست خبــردار عشـــق

گشت گُلي گُل فروش عقل شد اين‌جا خموش

عشـــق درآمد بجـوش بر سَر بازار عشـــق

در تب و در تاب بـــود تشـنـــه لب آب بود

منتظر خواب بود, بود چــو بيــدار عشـــق

تيـــر بپــــرواز شــــد راه سفــــر باز شــد

نازتــر از نــاز شـــد آن گُل گلزار عشـــق

جانب معــــراج شــــد عقــــل بتـاراج شــد

من چه بگويــم نيم واقف اســــرار عشـــق

دل بـــود از غــــم كباب آه زِحـــال ربـاب

كاش «شكوهي» شوم سوختــه نار عشـــق

محــــرّم آمـــد و مـــاه حسين است

حسيــــن آن‌كو پنـاه عالميـــن است

«محـــرّم آمد و اشكم روان است»

عزاي ســــرور لب تشنــگان است

محـــــرّم آمـد و شــــد مـــــاه ماتم

رســـد از گـرد ره صد كاروان غم

محــــــرّم آمد و مــــاه عـــــزا شد

زميـــن و آسمـــان كرب و بـلا شد

به كيـش عاشقان شـادي حرام است

مكان در شهــر و آبادي حرام است

نـدارد بوستـــــان ديگـــــر تمـاشـــا

خـــــزان شـــــد بـوستــان آل طاها

چـرا دل‌ها همــه ديــــوانــــه گشته

چـرا هـر خانه‌اي غمخـــانــه گشته

نگـــــرديـــــده قيــــامت آشكــــارا

شـــده معنـــا «تَرَي النّاسَ سُكارا»

دراين مـــــاه از جفـاي قوم اشـرار

عـزيــــز فاطمــــــه گرديد بي‌يـــار

دوتا از تيــــغ كيـــن شد فرق اكبـر

ازاين غـــم سوخت در جنّت پيمبـر

كنــــار علقمــــــه سقّـــــاي طفـلان

جــــدا شــــد دست او در راه قرآن

ازاين غم شـــــادي عالــــم عزا شد

كه دست قاسمش از خــون حنـا شد

چــو بينـــــم كــــودكي در گاهواره

به ياد آرم گلــــوي شيــــرخــــواره

كه آن نشكفتــــه گل در دامـــن باب

زِتيـــر حـــرملــــه گرديـــد سيراب

زدي آتش «شكوهي» بر دل و جان

نــدارد شــــرح اين غمنــامــه پايان

به گوش از هاتف غيبـــــم ندايــــي دلنشيـــــن آمـد

زِجا برخيز و شادي كن, كه زيــن‌العــــابـــدين آمد

دگر عالَم گلستان شد, جهان چون باغ رضوان شـد

نگر بلبـــــل غزل خوان شــد, گلي از باغ دين آمـد

بنه بر خاك پيشـــــاني, دمـي كن سجـــــده طولاني

بِشكــر حـــــيّ سبحـــــاني امــام ساجـــــديـــــن آمد

پــي تبــــريك در نـزد حسيــــن‌بــن علــــــي امشب

بـه همـــــراه ملائك حضـــــرت روح‌الاميـــــن آمد

زِهفتــم آسمــــان از شش جهت در پنج وقت امشب

رسـد مـــــژده كه ميــــلاد امــــــام چارميـــــن آمد

نبـــــي را در سخـن تالي, علــــي را در سخا ثاني

حَسَن از چهـــــرِ نورانـي, پــــدر را جانشيــن آمـد

ببيـن اي دل عبـــاداتش, بخوان يك شب مناجــاتش

بلي سَر‌مشـــــقْ حالاتــش براي عــــارفيــــــن آمد

صحيفه اُخت قرآن است, پيامش وحـي يزدان است

به كــــام جــــان كلامش دلــــربا و دلنشيــــن آمــد

ملائک دوش می‌خواندنـــد چون این شعر شیـوا را

به گوش جــــــان «شکــــوهی» را ندای آفرین آمد