یک شعله ی آتش گاه چه آتش سوزی ها و خسارات جبران ناپذیری را بوجود می آورد. با فشار یک دکمه، چه انسان هایی به خاک و خون کشیده شده اند. یک امضا، یک کلمه، یک دروغ، یک نگاه، یک نقطه جابجا کردن، بزن نزن، بکش نکش چه فتنه هایی را در جهان بپا کرده است!

قبلا اشاره داشتیم که تمام اهل دوزخ می گویند: اگر ما در دنیا گوش شنوا می داشتیم و از عقلمان بهره می گرفتیم امروز جایمان در دوزخ نبود. (سوره ملک، آیه 10 )

عزیزان من، دقت بفرمایید آیا بعد از پیامبر اعظم (صلی الله علیه و اله) تا امروز هر گرفتاری و مصیبتی که دامنگیر بشر شده است جز همین عیب بوده است که اکثریت مردم گوش شنوا نداشته اند و تعقل نکرده اند!؟

در داستان کربلا بسیار واضح و روشن است که اگر لشگر یزید کمی به گفتار امام حسین علیه السلام گوش می دادند و از عقلشان بهره می گرفتند آن واقعه ی هولناک بوجود نمی آمد. هنگامی که ابن سعد به لشگریانش وعده ی بهشت می داد، ای کاش همه ی آن لشگر مانند حر به عقلشان رجوع می کردند و آتش غصب الهی را برای خود نمی خریدند .

آری مسلم است از اول خلقت حضرت آدم تا آخر دنیا هر ناروایی که به انسان ها رسیده و می رسد، زاییده ی جهل و دوری از عقل است. چه  نیکو گفته است آنکس که گفته: "یک لحظه هوسرانی، یک عمر پشیمانی" و مثلی ست معروف  که  "چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی!"

در جلسه ی بعد خواهیم گفت که عقل چسیت و عاقل کیست؟

بحث را با یک غزل به پایان می رسانیم...

وعده ی دیدار

دائــم به چـــنگ جــهل گــرفتار تــا بـه کِی

داری چراغ و روز و شبت تــار تــا به کِی

بیراهه می‌روی و دو چشم تو روشـن است

یک عمر بر خطای خود اصــرار تــا به کِی

خــواند مــدام یـــار تــو را در جوار خویش

غـــافل زِیـــار و هـــمدم اغــیار تــا بـه کِی

تــو یــوســفی و مــسند مــصرت در انتظار

آزاده‌ای و بـــرده‌ی بــــازار تـــــا بـــه کِی

ای گـــوهـــر گـــران که خریدار تو خداست

دل بسته‌ای به درهـــم و دیـــنار تـــا به کِی

صـــد بـــاغ گـــل بــه دامـن تو چشم دوخته

دامن نمی‌کشی تو ازایــن خـــار تــا بــه کِی

حـــق زِآفــریــنش تــو به خود گفــت آفرین

ســیری بـــه خویش کن سَرِ انکار تا به کِی

فخـــرت بـــس ایـــن کـــه لایق بــار امانتی

واحســـرتا گـــریزی ازایــن بـــار تا بـه کِی

یارت «شکوهیا» همه دم در کــنار توســـت

در انتظـــار وعـــده‌ی دیـــدار تـــا بــــه کِی