از حـــرم آمد بــرون قافلـــه ســالار عشـــق

عاشق جانان حسين سرور و سـردار عشـــق

همسفــــرش كودكـــي فســــرده از تشنـــگي

بود عيــان كـــو بــود تشنــه ديـــدار عشـــق

گرچه بُد او شيـرخـوار همّت مردانــه داشت

باخبـر از اين حديث هست خبــردار عشـــق

گشت گُلي گُل فروش عقل شد اين‌جا خموش

عشـــق درآمد بجـوش بر سَر بازار عشـــق

در تب و در تاب بـــود تشـنـــه لب آب بود

منتظر خواب بود, بود چــو بيــدار عشـــق

تيـــر بپــــرواز شــــد راه سفــــر باز شــد

نازتــر از نــاز شـــد آن گُل گلزار عشـــق

جانب معــــراج شــــد عقــــل بتـاراج شــد

من چه بگويــم نيم واقف اســــرار عشـــق

دل بـــود از غــــم كباب آه زِحـــال ربـاب

كاش «شكوهي» شوم سوختــه نار عشـــق

محــــرّم آمـــد و مـــاه حسين است

حسيــــن آن‌كو پنـاه عالميـــن است

«محـــرّم آمد و اشكم روان است»

عزاي ســــرور لب تشنــگان است

محـــــرّم آمـد و شــــد مـــــاه ماتم

رســـد از گـرد ره صد كاروان غم

محــــــرّم آمد و مــــاه عـــــزا شد

زميـــن و آسمـــان كرب و بـلا شد

به كيـش عاشقان شـادي حرام است

مكان در شهــر و آبادي حرام است

نـدارد بوستـــــان ديگـــــر تمـاشـــا

خـــــزان شـــــد بـوستــان آل طاها

چـرا دل‌ها همــه ديــــوانــــه گشته

چـرا هـر خانه‌اي غمخـــانــه گشته

نگـــــرديـــــده قيــــامت آشكــــارا

شـــده معنـــا «تَرَي النّاسَ سُكارا»

دراين مـــــاه از جفـاي قوم اشـرار

عـزيــــز فاطمــــــه گرديد بي‌يـــار

دوتا از تيــــغ كيـــن شد فرق اكبـر

ازاين غـــم سوخت در جنّت پيمبـر

كنــــار علقمــــــه سقّـــــاي طفـلان

جــــدا شــــد دست او در راه قرآن

ازاين غم شـــــادي عالــــم عزا شد

كه دست قاسمش از خــون حنـا شد

چــو بينـــــم كــــودكي در گاهواره

به ياد آرم گلــــوي شيــــرخــــواره

كه آن نشكفتــــه گل در دامـــن باب

زِتيـــر حـــرملــــه گرديـــد سيراب

زدي آتش «شكوهي» بر دل و جان

نــدارد شــــرح اين غمنــامــه پايان

زِجـــــا برخيــــز اي برادرجــان بهر استقبال از عزيزانت

بگـو اكبــــــــر آيـــــد و گــــــردد ميهمـــــان‌دار ميهمانانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

برادرجـــــان از سفـــــر آمــــد خواهر زارِ دل‌ غميــــن تو

منــــــم زينب آن‌كه يك عمــــري بوده‌ام در هر جا قرين تو

گذشتـــــه از داغ تو بَــــر من سال‌ها در ايـن اربعيـــــن تو

همي خواهد بَر سر قبرت خواهـــرت باشـــد همنشيـــــن تو

تــو آگاهي مي نـــدارد دل بيش‌تر از ايــــن تاب هجـــرانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

برادرجان از تــن پاكت چنــــد روزي را گر جــــــدا بودم

به همــــراه رأس پُر خونت همسفـــــر بودم هر كجــا بودم

به نوك ني چون سرت ديدم از غمت چون ني در نوا بودم

زدم سَـــــر بر چوبة محمـــــل آري آري ني بي‌وفا بـــودم

وفــــا كــــردم تا توانستـــــم اي بـرادر بر عهـد و پيمـانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

بگو تو با مــــــادر اصغر در كجــــا خفتـــه شيرخـوار او

نـداده جـــــز تازيـانـــــه كــــــس تسليت دلِ داغــــــدار او

بياد آن كودك عطشـــان روز و شب بوده گريـــــه كار او

فرات است از بهر اصغـــرش پاي در گِل و شرمســار او

همي گريد چون‌كه نوشــد آب او به ياد آن طفـل عطشانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

نمي‌باشـد در صبــوري جز مــادرم زهــرا كس هماوردم

نیارم جز حمد حق بر لب گر رسد بر من صد بلا هر دم

بلي من پروردة رنــج و محنت و غـــم و غصّــه و دردم

به جــز يك گل اي گل زهـرا جمله گل‌هايت را من آوردم

جـــدا شـــد در گوشـه ويران نيمه‌شب آن گل از گلستانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

سرت در آن نيمه‌شب شـــد در خرابــه چــون ميهمان او

بــه رُخســـار لاله‌گــون تو اوفتــــاد و چــــون ديدگان او

بناله شد آسمـان زين غـــم در فغـــــان فَلَك از فغــــان او

نبـــاشد چون طــــاقتم دیــگر تا دهم شــرح داستــــان او

همي گويم اي عزيز جان از وفا كرد او جـان به قربانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

رسانيدم اي بـــرادرجــــان هر كجا رفتــــم من پيــــام تو

سخـــن گفتـــــم هر كجــــــا بودم از مرام تو از قيـــام تو

بود جــــان تا در تن زينب زنـده مي‌دارد يـــاد و نــام تو

بپا گردد شور و غوغايي در همـــه عـــــالم از قيـــام تو

به عــــالم بس لاله‌ها رويد تا قيــامت از خــــون يارانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم

حسيــن‌جانم مي‌رود زينب بَر سر قبــــر مادرت زهـــرا

تو را باشد گر كه پيغـامي مي‌نمـــايم از جان و دل اجرا

خداحـــــافظ رفتــــــم از كويت وعــده ما و تو دگر فردا

«شكوهي» با ديدة گريان چشم اميّـدش هست و سوي ما

كــــه او را روز شمــــار آري در شمــار نوحه‌سرايانت

اي حسين‌جانم، اي حسين‌جانم