رنگ مهتاب (نوحه)
چهارشنبه 2 دي 1388 - 07:12:41
اي كودك عطشان من, اصــــغرم اصـغر
آتش مزن بر جـان من, اصـــغرم اصـغر
يــــارب مـگر در كـربلا قحطي آب است
طفل صغيرم از عطش زار وبيتاب است
این نِی فتاده ازنوا یا که در خواب است
رُخسار تواي گل چرا رنگ مهتاب است
اي نوگل دامـــان مــــن, اصــغرم اصـغر
مادر مگر سوز عطـش برده از هـوشت
يا تير كيــــن حـــرمـله كـــرده خـاموشت
بريده چون آن سنگدل گــوش تا گـوشت
بگذار گيـــرم بوســـهاي از لــبِ نــوشت
بر لب رسيده جان من, اصغــــرم اصــغر
اي گل تو از آغوش مـــن گـو چرا رفتي
همـــراه بـــابــا در ســـفر گــو كجا رفتي
گـــوید گـــلوی نازکـــت در مـــنیٰ رفــتی
دنـــــبال اكبـــر در جـــنان گـــوئيا رفــتي
اي روضه ي رضوان من, اصـغرم اصــغر
دارد رقيّــته از غمـــت شـــيــون و زاري
بَر دور گهــواره كـــند اشــك غـــم جاري
با خندهاي از خواهرت كن تو غـمخواري
خوش كرد از تـو حــرمله ميــهمان داري
اي روح من ريحان من, اصــغرم اصــغر
نشكفته اي گل از چه رو پرپــرت كردنــد
يا جامه ي گـلــگون چرا در بــرت كردند
سيراب از تيــر ســـتم حنجــرت كـــردنــد
زيباي من از طـوق خـــون زيورت كردند
اي زينـت دامــان من, اصـــغـــرم اصـــغر
خون گلويش را حسين بــر ســـما پــاشيد
چشم فلك گريــــان شـــد و آسمـــان ناليد
پرپر گلش را تا رباب اي «شكوهي» ديد
چون لاله از داغ علــي خـونجگر گرديـد
گــفت اي گــل بستان من اصــغرم اصــغر
نوح نوحه سرا
چهارشنبه 2 دي 1388 - 05:51:02
از دل نــــمـــيرود، داغ عـــزاي تــــــو--------مـا ســينه مـــيزنيـــم، زيـــر لواي تــــو
خورشيـد را اگــر، در دســت مــا نــهـند--------كـــي ذرّهاي دهيـــم، مـــا از ولاي تـــــو
هر خانــهاي دراو، يــادي زِكـــربـلاسـت--------آن خانه خيمهايست، از خيمــههـاي تــو
اي چشمـه ي حـيات،اي تـشنه ي فــرات--------آب اســت شـــرمگين، از طـــفلهـاي تـو
گريد مَلك چــو ابـــر، بـر تشنـــه كامـيـت--------نــــالـــد فلـــك چـــو نِــي، از نينواي تــو
در عالـــم اَلَســـت، گـــفتـي بـليٰ حســين--------آئينه ي وفــاســت، «قـــالو بَلــيٰ»يِ تـو
از دفتــــر غمـــت، آدم خـــطي بـخوانـــد--------دارد فغــــان هـــنوز، از مـــاجــراي تـــو
موسيٰ بــه كوه طــور، ناليـــد در عزات--------عـيسـيٰ بود بــه چـــرخ، گـريان براي تـو
طوفان غـــم هنـــوز، خـــيزد زِكـــربـــلا--------دلها شده چو نوح، نوحــه ســراي تـــــو
از آن زمان كه رفت،رأست به روي نِي--------هر نِــي بــه هر كـجاست، دارد نواي تــو
ديدي به كربلا، جــان دادنـــت به چـــشم--------چــــون رفـــت اكـبرِ، نيكـــو لقـــاي تــــو
جان سوز داغ او، بـــر جـان شراره زد--------هم جــان نثـــار او، هـــم دل فـــداي تــــو
دايم «شكوهي» است، نالان بــه مــاتمت
نَبْوَد عـجب دهد، جـــان در عـــزاي تـــو
دار و ندارم حسين
سه شنبه 1 دي 1388 - 20:32:09
هر چند از كـــردار خـــود، من شرمسارم يا حسين
امّا به لطـف و مهــــر تـــو، امّـــيدوارم يـــا حسين
جز تو ندارم هيچكــس، فــردا به فـــريــادم بِـــرَس
تنهـــا تــويي تنـــها تـــويي، دار و نـدارم يا حسين
از غير تــو بگــستهام، دل را به مــهـــرت بـستهام
شادم كه با ياد شــما، شــد روزگـــارم يـــــا حسين
سازم تويي سوزم تويي، ذكر شـــب و روزم تويي
ماه دلافروزم تــــويي، در شـــام تـــارم يـــا حسين
مهر و ولايت ديـن مــن، رســـم و رهـــت آيين من
تــــا بـــودهام خـــود بـــودهاي، آموزگارم يا حسين
هـــم اعــــتبار مـــن تويي، هـــم افتخـــار من تويي
بـــا يـــاد تـــو روشـــن بُوَد، ليل و نهارم يا حسين
نام نکویت دلــرباســت، زِاسمـــاء حسنـای خداست
حـــق را زِ«فَــادْعُـــوهُ بِها»، فرمانگذارم یا حسین
«سِــلْمٌ لِمَـــنْ سالَمَکُمْ، حَـــرْبٌ لِــمَــــنْ حـــارَبَکُمْ»
این ذکر باشد بر لبـم، تـــا جـــان سپـــارم یا حسین
دائم «شكوهي» روز و شب، نام تو را دارد به لب
از دولـــت احســـان تـــو، هســت اعتبارم يا حسين
ما زنده به مولاييم
سه شنبه 1 دي 1388 - 20:23:45
حيــــف اســــت كــــه بنشانيم در دل غــــم دنيـا را
اين خــــانــــه بـــــراي خـــود داده است خدا ما را
حقّــــا نــــه زِدنيــــاييـــم، از عــــالَــــم بــــالاييـــم
ما زنده به مــــولاييم، بــــر گــــوي مــــسيحـــا را
از جام ازل مستيم، چـــشـــم از دو جـــهان بســتيم
ديــــريســــت كـــه بشكستيم ما ساغر و صهبا را
پــــرسي اگــــر از دـــينــم از مــــذهــــب و آئيـــنم
مـــن قبـــله نـــمـــيبينم جــــز عــــترت طـــاها را
مهر علــي و آلش هــــم ديـــن و هـــتم آئين است
در نــــزد خــــدا نَبْــــوَد زيــــن بــــه عمــلي ما را
زاهــــد تـــو مگـــو بـــا مــــا حرفي دگــر از آتش
داريــــم بــــه دل مـــــهـــــر ذرّيّـــــهی زهــــرا را
بــــر گــــندم خــــال او بــــودنـــد زِجـــان عــاشق
زيــــن روي بـــه گــــندم بــــود ميل آدم و حوّا را
بــهتـــر زِ«حسينجانم» مـــــن ذكــــر نـــمـــيدانم
در او به عيان ديــــدم مــــن معـــني «حسنيٰ» را
پــــرسيد يكـــي از مـــن او راســـت كـــه عاشقتر
گفتــــم نشــــناسم مــــن جــــز زيــــنب كبــــريٰ را
«مظلـــوم حسينجانم»ذكـــريست كه زينب داشت
ســــوز دل ايـــن خــــواهــــر آتــــش زده دلها را
از خــطبه ي غـــرّايـــش وَز نـــطق شــــرر زايش
تــــالي شــــده حــــيدر را، ثـــاني شــــده زهرا را
تـــا جســــم حسينش را افـــتاده بــــه صـــحرا ديد
از نــــالـــه بـــه كــــيوان بــرد او نالهی صحرا را
از ديـــده گـــلاب افشـــاند، يـــك باره زِرفتن مـاند
پــــرپــــر شـــده در خـــون ديـــد تا نوگل طاها را
مـــيخواست گـــلويـــش را بـــوسد عـــوض مادر
جــــان بــــر لـــب او آمـــد، بــوسيد چو رگها را
مـــيزد شـــرر ايــــن غــــم آتش بــــه دل خــــاتم
بيش از همه زينب ديــــد ايـــن مـــاتم عـــظميٰ را
تا هست«شكوهي»راست ذكرش غم و فكرش غم
ســـــودا بــــه غـمـــش كـــرديم مــا شادي دنيا را
غمناك تر ز غم
دوشنبه 30 آذر 1388 - 01:08:54
اي سوتهدلان نـــــاليد, چون ماه مــــحرّم شـــد
اسبــــاب غــــم و مــــاتم, يكبـــاره فـــراهم شد
آن روز كه مــــيكردند, تـــقسيم غــــم و شادي
شاديم حسين جانم, گــــر قسمــــت ما غــــم شد
بــر جــــان و دل آدم, يكــــجا غم عــــالَم ريخت
آنروز كــــه نـــام تــــو, تعلـــيم بـــه آدم شـــد
در كــــرب و بـــلا دادي, هفـــــتاد و دو قرباني
هفتاد و دو ملّـــت را, سرمشــــق به عـــالَم شد
از خونِ گلوي تـو, شـــد گلشـــن دين سيـــراب
اي خون خدا ايــن باغ, بـــا خون تـــو خرّم شد
تــــا پيكر پــــاك تو, از زيــن بـــه زمــــين آمد
هم عرش برين لرزيد, هــــم پـــشت فلك خم شد
زينب چو بـــه مقتل ديد, خنـــجر بِه كف قــــاتل
جــــان دادن او بــــر او, يكــــباره مجسّم شـــد
زهرا به جــــنان ذكـــرش, گـــرديد حـسينم واي
در آه و فغــان زين غـــم, پيغمبـــر خـــاتــم شد
هر كس كه «شكوهي» يافت, آگاهي از اين ماتم
دلخسته تر از مجنون, غمــناك تر از غـــم شد
منظر دلها
دوشنبه 30 آذر 1388 - 00:43:52

منظر دلهاي ماست كرب و بــلاي حسين
مرغ دل مــــا زند پـــر به هـــواي حسين
يك نگه كربلاش به بُـــوَد از صد بــهشت
جنّت اهل دل است صحن و سراي حسين
ديدن بــاغ بهـــشت مـــژده به زاهد دهيد
زاهد و حــور و قصور، ما و لقاي حسين
تربت پـــــاكش بُـــوَد داروي هــر دردمند
دارُ شفاي خداست كــرب و بــلاي حسين
مُلك سلـــيمان بـــود در نظـــرش بــيبها
آنكـــه گدائي كـــند پيـــش گـــداي حسين
«هر كه رود كربلا بوسه به خـاكش زنــد
بشنــود از قدسيان بانـــگ نواي حسين»
چون به عزاخانهاش پا نهـــي آهســته نه
بال ملائــــك بود فــــرش عـــزاي حسين
خنـــدهكنان مـــيرود روز جزا در بهشت
هر كه به دنيـــا كنـــد گريــه براي حسين
غم نخورد بعــد ازاين بـــهر ســراي دگر
آنكه «شكوهي» شود نوحهسراي حسين
مهر حسين
يكشنبه 22 آذر 1388 - 22:31:14
مهر حسينبن علــــي ديـــــن ماست
پيروياش مذهب و آيين مـــــاســـت
ما به رُخش جلوه ي حق ديــدهايـــم
ناظر حق، ديده ي حــقبين ماســـت
قــــامــت رعنـــاي عـــلي اكــــبرش
سرو و گل و لاله و نسرين مـــاست
چهــــره ي قاسم چو فلك ديــد گفت:
ماتِ رخت ديـده ي پـــروين مـــاست
يــــاد حســــينبــن عــــلي تــا ابـــد
راحــت جان, مايه ي تسكين مـاست
مـــا نسپـــرديــــم بــــه او تـــازه دل
او بــــه خــــدا دلــــبر ديرين مـاست
تـــا بـــه ابـــد خـــدمــــت درگـــاه او
فخر و شرف، عزّت و تمكين مـاست
بار دگر بــاز «شكــــوهي» بــــگــــو
مهــــر حســــينبــن علي دين ماست
نينواي غم
يكشنبه 22 آذر 1388 - 01:50:48
اي عرش و فرش حسين،صحن و سراي غمت
تنها نه كرب و بـلاست، كرب و بــلاي غـمــت
آدم گريسته است، خـــاتــــم گــريســــته اســت
اي فـــخــــر عـــالميان، از مـــاجــراي غــمت
آنجا كجاست كــــه هـــست، خـالي زِمـــاتم تو
وانجا كجاست كه نيست، بـــرپـا لــواي غـمت
از خون طلـــوع كنــد، در خون غــروب كـــند
خــــورشـــيد گشـــته چـــو ما، تا مبتلاي غمت
در ماتم تــــو به تن، پـــــوشيده كــــعبــه ســياه
ايزد به خــانه ي خــــود، دارد عــــزاي غـمت
تـا در زمـــــانه بـــود، از نـــينـــــواي تـو نـام
نايـــــد زِهيــــچ نِـــياي، غـــير از نواي غمت
شاديّ مـــا به جـــهـــان، تـــنها فقط غـم توست
شــــــادان مباد دلي، كـــو نيست جــــاي غمت
خواهـــم كـــه بيغم تو، يـــكدم بـه سَـــر نبرم
شايد كه بـــــا غم تــــو، گــــردم فداي غــــمت
ايمن زِبحــــر بـــلا، باشد «شكوهي» از آنـك
باشد چـــو نــــوح نبي، نــــوحهسراي غـــمت
سفر دلها
شنبه 21 آذر 1388 - 08:30:14
دل را نبود حـــاجـــت, پيمـــودن مـــنزلها
نزديـــكتـــرين راهست, راه ســفـــرِ دلهـا
هر چند كه منزلها, از كـرب و بـــلا دوريم
دل را نبود حاجت, پيمــــــودن مـــنزلهـــا
عاقل نَبُوَد آنكو, ديوانه ي عشقــت نيست
ديوانه ي عشق تو, هست اعقل عاقـــلهـا
در راه تو جاندادن, آسانتر از آسان است
بييـــاد تو بودن هست, مشكلتر مشكلها
اي نـــور دل زهــــرا, كـــشتيّ نــجـاتي تو
بيتو نبرد هرگز, كس راه به ساحــــــلها
از گريه مكن مَنعم, گر خاك زمين گِل شـد
فردا كه بهار آيد, گُلها دمــــد از گِـــلهــا
بر درگه احسانت, عمريست گدايم مــــن
بشمار «شكوهي» را در زُمره ي سائلها
فريادرسِ فردا
پنجشنبه 19 آذر 1388 - 10:44:04
گفتم ندارم در جهان اي جانِ جان غير از تو كس
گفتا چه ميخواهي مگر مـا خود تو را هستيم بس
گفتم هواي وصل تو عمريست باشــد در ســــرم
گفتا وصال ما مـــــجو ناكـــردهاي تـــرك هـــوس
گفتم به قاف قُرب تو كــي مـــيرسد ســـيمرغ دل
گفتا ببايد فيض ما سيمرغ بـــاشـــد يـــا مـــگس
گفتم زِسير گلسِتان محـروم تـــا كـــي مرغ جـــان
گفتا دو روزي صبر كن بشكسته گردد ايــن قفس
گفتم به خيل عــاصيان فردا كه باشـــد مــهــربان
گفتا مـــگر غــير از حسيــن فـردا بُوَد فريادرس
گفتم كه با عصيان ما اشك عزايش چـــون كـــند
گفتا كه در آتش كجا مـاند اثــر از خــار و خَــس
گفتم به جز نام حسين زِاوّل نــگفت اســتــاد من
گفتا «شكوهي» نام او بــرَگـــوي تا آخــــر نفس