اي راويــــــــــــه روايت عشــــــق

هر جاست زِتـــو حكايت عشـــــــق

اي آينــه رضــــــــــا و تسليــــــــم

دادي تو نشــــــان نهايت عشــــــق

با حمـــــد خـــــدا به هــــر مصيبت

كردي همــــــه جا حمايت عشــــــق

در كوفـــــه و كربــــلا و در شــــام

شــــد از تو عيـان ولايت عشــــــق

يك بانـــــو و ايـــن همـــــه فضيلت

اين نيست مگــــر عنايت عشــــــق

تو «زِيْنِ اَبيّ» و چون حسين است

از تـــو همـــه جا روايت عشــــــق

مصــــــــداق «بَلاءُ لِلــــــوِلائـــي»

تو آينــــــــه علـــــــــي نمايـــــــي

اسوه‌ی صبــــــــر و شهـامت زینب است

مظهـــر عـــــــــزّ و کرامت زینب است

بعد زهـــــــــرا عصمت کبــــــراست او

راستی آئینــــــــــه‌ی زهــــــــــراست او

چون که انشــــــــاء خطبه‌ای جانانه کرد

کوفه را بر کوفیــــــــان غمخــــانه کرد

چون زبـــــــــان بگشـــــود بر افشاگری

کرد کـــــار ذوالفقــــــــار حیـــــــــدری

محشـــــــــری در کوفـــــه گویا شد پدید

«اُسکُتــــــــوا» فرمود و اعجـــاز آفرید

بیتـــــــی از دیوان عاشـــــــــورا سرود

گر نبــــــود او حرف از این دیوان نبود

تا قیـــــــــامت بــاز باشـــــــد این کتاب

عارفـــــان زین چشمـــــه می‌نوشند آب

جـــاری از آن تا ابد این کوثــــــر است

نی عجب چون کوثر او را مـــادر است

یاد صفّیـــــــــن و علـــــی را زنده کرد

قاسطیــــــــن را تا ابد شرمنـــــــده کرد

شمع‌آسا گر چه عمــــــری ســــوخت او

راه عـــــزّت را بـــه مــــــا آمـوخت او

کربلا از سعــــــی زینب زنــــــده است

مکتب او تــــا ابـــــــد پاینـــــــــده است

زینب ای بانــــــــوی عـزّت آفــــــــرین

از خــــــــدا بر تـــو درود و آفـــــــرین

تا که باشــــــــد نام روز و روزگــــــار

تو بـــــه هـــــــر آزاده‌‌ای آمـــــــوزگار

«مـــــا رَأیت اِلاّ جَمیــــــــلاً» بـر لبت

عارفـــــــــان مبهوت و مات از مکتبت

گر خـــــدای صبــــر خوانندت رواست

این چنیــن صبــــــری فقط کار خداست

از صلات و صبــــــر یـــاری خواستی

زان پی احیــــــای حـــــق برخـــــاستی

در شب شــــــام غریبـــــــان در نمـــاز

داشتــــــی با دوست چــــون راز و نیاز

بردی از کـرّوبیـــــان صبـــر و شکیب

ذکـــــــرشان بود آیــه‌ی «اَمَّــن یُجِیب»

بر شهیـــــدانت فلک خـــون می‌گریست

آری این جا جـای هیچ اعجـــــاب نیست

جملــــــــه بنوشتنـــد خوش با خطّ خون

معنـــی «اِنّــــا اِلَیـــــــهِ راجِعـــــــوُن»

بهتـر از این آیـــــه را تفسیــــــر نیست

عشق را خوشتر از این تصویــر نیست

عقل حیــــران تا ابد زین ماجـــــراست

هم اگــــر راه جنــون گیـــــرد رواست

شد «شکوهی» چون قلم در پیچ و تاب

تا رقـــــم زد نقطـــــه‌ای از ایــن کتاب

تا نسـازد مهــــــدی زهـــــــرا قیـــــام

خوانــــدن این فصــــــل مانـــد ناتمـام

شد روان پور حســــن از خیمـــــــــه‌گاه

وَز جمـــــالش خیره چشــــم مهر و ماه

از لب خشکـــــــــش روان آب حیـــــات

وَز قـــــــــد رعنـــاش سرو استاده مات

خواست از نو عشــق را معنــــــــا کنــد

پــــــــــــرده از اســـــــــرار اِلاّ وا کنــــد

شــد شتـــــــــابان در بر سلطان عشــق

کای عمـــــــــو ای ساقی مستان عشـق

همرهـــــــان رفتند و من جـــــا مانده‌ام

از دیـــــــــار و یـــــــــار تنهـــا مانده‌ام

ای عمــــــوجــــــــــان اذن میدانـم بــده

خوب‌تر از آن چــــــه می‌دانــــــم بـــده

ای عمــــــوجــــان دست مـن بر دامنت

اذن دِه گــــــر لطـف باشـــــــد بــا منت

چون حســــــینش تشنـــــه دیـــدار دیـد

تشنــــــــه دیـــــــدار روی یـــــــار دیـد

پس زِگفـتــــــار بـــرادر یــــــاد کــــــرد

اذن میــــــدان داد و او را شـــــــاد کرد

عشـق داور شد به قاســـــم رهنمــــون

ذکـــر او «إِنَّـــــا إِلَیْــــــهِ رَاجِـعُـــــون»

مرگ چون شیــــرین‌ترش از شهـد بود

بر مـــــــراد خویشتـــــن همّت نمــــــود

پیــرهن جای کفـــــن پوشیــــــد و رفت

جـــــان خود را روی تن پوشید و رفت

رفت و با لشکــــر سخـــــــن آغاز کرد

پـــــرده از اســـرار، قــــــدری باز کرد

گفت این مـــــولا که مهمـــــان شماست

این حسین است و عزیز مصطفــیٰ‌ست

بر جوانـــــــــان بهشتی ســـــرور است

زیب دامــــــان بتـــــول اطهـــــــر است

با چه جـــــرمی ای گـروه بی‌اصـــــول

بـر ســــر جنگیــــــد با آل رســـــــــول

نیست چون نامحــرمان را گوش بـــاز

پند نشنیـــــــدند قـــــــوم حیلـــه‌ســـــاز

چون نبودش چاره قاســــــم را زِجنگ

تاخت بر آن فرقــــــــــه بی‌نــام و ننگ

همچـو حیــــــدر تاخت بر قلب سپـــــاه

ساخت روز خصـــــــــم را شـــام سیـاه

هر طرف جاری زِتیغش جوی خـــــون

شد علمــــــدار و علــــــم‌ها ســـرنگون

تشـنـــــگی او را در آذر می‌گــــــداخت

شــــــوق جـــانـانش زِیکسو می‌نواخت

عاقبت از کینـــــــــه قـــــــوم عنـــــــود

تیـــــــغ کین بر فــــــرق او آمـــد فرود

من نمی‌گویم چــه کرد آن تیـــــغ کیـــن

لیک گویـم مـــــــاه آمــــــد بر زمیـــــن

نالــــــــه‌های واعمــــــــو از دل کشیـــد

در دم آخــــــــر امیـــــــدش را بــدیـــــد

من نمی‌گویم چـــــه شـــد با پیکـــــرش

وَز ســم اسبــــان چـــه آمــــد بر سرش

گشت پـرپـر نــوگـــــل بــــاغ حــســــــن

شد جنـــــان بر مجتبــــــیٰ بیت‌الحــــزن

دیده بست او پیش چشمــــــان حسیــــن

سوخت زین غـــــم جسم و جان عالمین

تــــا ابــــــد اســـــــــلام را داد آبــــــــرو

مرحبــــــا بر عشــــــق و بر ایمــــان او

ای «شکوهی» سوخت جان‌ها زین عزا

اجـــــر تـــــو با مجتبــــــیٰ روز جــــــزا

اي حجّــــت دهـــــــم از بعـــــــد مصطفــــيٰ

ســـــر تا پا تويــــــي مــــرأت مـــرتضـــــيٰ

دست خـــــدا تــو را باشــــــد در آستيــــــن

بـــر آستــــانـه‌ات هــــر دست بــــر دعــــــا

بــا اذن حق تويــــي فاعــل به «مٰـــا تُـــريد»

از فضــــل حـــق تويي حاكم به «مٰا تَشـــاء»

بــاب هـــدايتـــــي از حــــــق عنــــــايتــــــي

پــــا تـــــا سَـــــر آيتــــي از ختــــم انبيـــــاء

از درگهـت كســــي كــــي رفتـــــه نـااميـــــد

همـچـــون پــــدر تويـي در جود و در سخــا

هــــر كــــس بــه سوي تــــو آورد حاجتــي

از درگــــــه تــــــو رفـت بـــا حـــاجـت روا

اي تــــو مـــــرا اميــــــد بر قفـل غـم كليـــد

آورده‌ام بــــه تـــــو مـــــن روي التـجـــــــا

از كثـــرت گنــــاه شـــــد نـــامــه‌ام سيــــاه

بـا يك نظـــــر سفيـــــد كــــن نامــــــه مـرا

با يك نــــگاه تــــو بخشــــــد گنـــــاه مـــن

خـلّاق مهــــربان بي چـــــون و بـي چــــرا

طـــوف حــــريـــم تـــــو هســت آرزوي دل

ذوق نجـــف مــــراست هم شــوق كربــــلا

نـــام شــــريف تـــــو داده مــــــرا شــــرف

هــــم ذاكــــــر تــــوام هـــم شاكـــــر خــــدا

شعـر «شكوهي»ست در وصف اهــل بيت

جــــز ايـــن نـــدارد او ره توشــــه جــــزا

«ترکیب بند»

بند دوّم

«ترکیب بند»

بند اوّل

يا امام رضا

اگر خــــواهی ای دل رضـــــای خدا را

بجـــــو تا تـــــوانی رضــــای رضـا را

بــه دستت کلیـــــد بهشت است فــــــردا

به راهش گــــــذاری گــــر امروز پا را

شود با نگاهـش همــــــه درد درمــــــان

بیــــــــا تـــــــا ببینـــــی تو دارالشّفـا را

شهی کــــــو عنــایت به بیــــــگانه دارد

محــــــال است رانـــــد زِدر آشنـــــا را

بخواه آن چه خواهی کز الطاف یــزدان

از او می‌پذیــرد خــــــدا هر دعـــــا را

رئوف و رحیم و عطوف و کریـم است

نشـــــاید جز این مظــــهر کبـــــریا را

چو ما را خـــدا داده جــــا در جوارش

هم اکنــون به جنّت بـــود جـــای ما را

سه جـــا وعــده داده است بر زائرانش

پی دیـــدنش عاشقـــــم آن سه جــــا را

همه خطّه‌ی طــــوس دارالامــان است

نبــــاشد در این مُلک، معنـــا بـــلا را

به چشـــم دل این جا بـــود کعبـه‌ی دل

کمی سعــی کن تا بیـــــابی صفــــا را

همیــــن جــــا بود وادی طــــور ایمن

بیا موســــی این جا عیـان بین خدا را

مَطــاف ملائـــک بـــــود بارگاهــــش

بر این جـــا بود دیده، عـــرش عُلا را

بود بی‌نیــــاز از دو عالـــــم گدایـــش

یکــــی هاتفــــم داد دوش این نـــدا را

همه چار فصل «شکوهی» بهار است

که همسایه‌‌ است این گُل مصطفـــا را

                      يا امام حسن



ای کــــــــریـــم اهــــــل‌بیــت مصطـــــفی

قطره‌ای از بحــــــر جــــودت «هَل اَتی»

خُلـق و خویت خُلق و خوی مصطفاست

علـــــم و حلمـت شاهـــــد این مـدّعاست

ای نبـــی را وی علی را نــور عیـــــــن

تو حســـــن نامیّ و در معنـــــا حسیـــن

زینت عــــــــــرش عُـــلایی یا حســــــن

بـــر فلک فرمــانــــــروایی یا حســــــن

گر چه عمـــــری ســــاختیّ و سوختــی

مؤمنــــان را صبــــر و حلــــم آموختی

بوده‌ای از جـــــان و دل تسلیـــم دوست

گفتـــی آن خواهم که خاطر خواه اوست

تیغ حلمت کار صــــــد شمشیــــــر کرد

راستــــــی اســـلام را تفسیـــــــــر کرد

خوش نکو گفتــــــه است این بیت نکــو

زینت این شعــــــر شـــــد گفتــــــار او

«تیغ حلــــــم از تیـــــغ آهـــــــن تیزتر

بَل زِصد لشـــگر ظفـــــر انگیـــــزتر»

عاشــــــــق از معشــــوق کی دارد گِله

«عار نایـــــد شیـــــــر را از سلسلــه»

یا حســـــن ای مظهــــر صبر و رضا

شیــــــر حقّ و زاده‌ی شیـــــر خـــــدا

راهت از راه بــــــرادر کی جـــداست

هر امـــــامی در مسیـــــــر کربلاست

هر زمــــــان بود اقتضــــای آن زمان

حق شـــــود بر خَلـــــق با نوعی بیان

چون امــــامان جمله نــــــور واحدنـد

جملــــــــه قرآننــــــد امّـــــا ناطــق‌اند

آن که را می‌باشـــد از ایمــــان نشان

واجب است از جــــان برد فرمانشان

ای «شکوهی» در تنــــم تا جـان بود

دیــن مـــن از عترت و قــــــرآن بود

چنـدي‌ است دارم پـدرجـان، كوه غمت را به شانـه

رخســــار زردم گــــــواه و، جســـم نـزارم نشــانـه

آن طایـر خستـــه جانــم، رفتــه است تاب و تــوانم

غـــم سوخت بـال و پــرم را، تا دورم از آشیـــانـه

من عـــاشـــق دردمنـــدم، محتــــاج يك نوشخنــدم

بگــــذار بوســــم لبت را، اكنــــون كه دارم بهانـه

دوش آمدي خوش به خوابم، امشب تو دادي جوابم

يكبْــــاره بــــردي زِيــــادم، رنج و غــــمِ تازيانـه

اي دلبــــر و دلنــــوازم، بي تو بگو من چه سازم

چون شمــع در سوز و سازم، اشكم چكد دانه دانه

چـــون تاب دوري نـدارم، ديگر صبـــوري ندارم

خواهم برت جــان سپارم، اين نيمه شب عاشقــانه

بلبـل شد از ناله خاموش، شد با گُل خود هم‌آغوش

مانـد غمـــش تا قيــــامت، ما را بـــِدل جـــاودانـه

غسّــاله او را كفن كرد، گُل را به تن پيـرهن كرد

اي كاش ديگر «شكـــوهي»، نامي نبود از زمانه