چهارشنبه 2 دي 1388 - 08:42:28
از خيمهها بر آسمان, بـانــگ واويـــلاست
عـــازم بــــه ميـــدان بلا, نــــوگــل ليلاست
ياران به ميــدان ميرود, نـــوجـــوان اكبر-----زيـــنب زنــد زيـن ماجرا, دست غم بر سر
بوسه به رخسارش زند, از وفـــا خـــواهر-----اين مـــاجـــرا مـــيافكــــند, بر جــــگر آذر
گــــويا ميــــان خيمـــههــا محشر كبريٰست
خواهـــر هـــمي گــــويد مـــرو,از كنار من-----هـــان اي بــــرادرجـــان ببين, حال زار من
گـــــويد حســـين اي از نبـــي, يادگـــار من-----روشـــن زِرخـــسار تـــو بود, شــام تار من
بر نُه فلك از خيمهها, شيون و غــوغــاست
صـــد يوســـف مصري شده, محــو ديدارش----بـــرده زِمـــهر و مَــه گَرو, ماه رخســـارش
مانند جدّش مصــطــفيٰ, هست و رفــــتارش----به ســـوي ميـــدان مــيرود, حق نگهدارش
وَنـــدر قـــفاي او روان, زيـــنب كـــبريٰست
خـــود بر ســـر خــوبان بود, او زِخوبي تاج----آري سِــــزد كَــــز مهر و ماه, او ستاند باج
زلــف سيـــاه او بــــود, شــــرح «لَيلٌ داج»----اين اكبـــر اــست يا مصطفيٰ, ميرود معراج
امـــروز عـــاشــورا بود, يا شــب اسريٰست
لـــب تشـــنگي بـــر جان او, بر فــــكند آتش----از ســـوز آهــــش بــــر فـــلك, شد بلند آتش
خال رخش گفتا خوش است, بـــا سپــند آتش----نبــــود بــــر ايــــن پـــور خـليل, ناپسند آتش
آري علـــيِّ اكــــبر است, زاده ي زهــراست
آه از دمي كان نوجـوان, سوي ميـــدان رفت----گويا كه از جسم حســين, ناگهان جـــان رفت
فرياد زينب عمــهاش, تا بـــــه كــــيوان رفت----چــــون عــــاشـق ديدار بود, او شتابان رفت
ميگفت از دشمن چه غم, چون خدا با ماست
پــرپــر شــــد از تير و سنان, آن گــل طـــاها----شــــقالـــقمر از تيـــــغ شـــد, آن مــــه اسرا
شد در جنان بر سر زنــان, مـــادرش زهراء----از زِين چو آمـــــد بر زميـــن, گـــفت اي بابا
رفــــتم خــــداحـــافظ پــدر, جدّ من اينجاست
از تــو نمــــيخواهــــم دگر, اي پدر جان آب----زيرا زِدست جـــدّ خود, مــــن شدم ســــيرآب
بابا بگو با مـــــادرم, هــان مـــشو بـــيتــاب----گويد هـــمــــي بــــابم عــــلي, اكـــبرا بشتاب
برگو «شكوهي» غم مخور, اجر تو با ماست
از خيمــــهها بــــر آســمان, بانـگ واويلاست
عازم به ميـــدان بلا, نــــوگــــل ليــــلاســـــت
